“27:43 Pse ate (Belkisen) e kishte penguar (nga besimi i drejte) ajo qe adhuronte, pos All-llahut, dhe ishte nga nje popull jobesimtar”
Hadithi i dites
All-llahut s.a.v.s beri nje lutje (dua) per bereqet, e pastaj tha: “Merrni ushqim ne enet tuaja”. Dhe (njerezit) moren ushqim ne enet e tyre ashtu qe nuk lane asnje ene qe gjendej ne tenda pa e mbushur me ushqim. Hengren derisa u ngopen - dhe ne fund prap mbeti ushqim. Atehere i Derguari i All-llahut s.a.v.s. tha: “Deshmoj se nuk ka hyjni tjeter pervec All-llahut dhe se une jam i derguar i All-llahut. Nuk e takon All-llahu asnje rob qe i vjen me keto dyja (me shehadet), duke mos pasur kurrfare dyshimi, e te jete i penguar nga Xhenneti”.
Takvim
Është përgatitur sipas kohës lokale të St. Galen-it.
Idea e afrimit të medhhebeve, nëse me këtë mirret për qëllim afrimi mes medhhebeve të ehli sunnetit që janë të trashëgua nga imamët e udhëzimit, radijallahu anhum, një p...
Është ky viti i katërt me radhë që Forumi i të Rinjve Muslimanë organizon turnirin tradicional të futbollit në sallë “Dimri 2010” më saktësishtë me 30 dhe 31 Janar 2010 dita e shtunë dhe e diell.
Sikur edhe vitet e kaluara, edhe këtë vit Salla Sportive në qytetin Weinfelden të Kantonit Turgau ishte e stërmbushur me dashamirët e Sportit. Në këtë Turnirë morën pjesë 48 skuadra nga vendet e ndryshme të Zvicrës.
Skuadrat ishin të ndara në tre kategori :A, B dhe C.
Kishte një përgatitje të lartë sportive nga gjitha skuadrat po ashtu edhe lojëra interesante për shikuesit pjesëmarrës, i gjithë turniri kaloi pa asnjë incident.
Fituesit e turnirit “Dimri 2010” nga FRM-ja u shpërblyen me sa vijon:
All-llahu xh.sh. që kur krijoi njeriun e parë (duke e ditur prirjen që bartte me vete ai) ia mësoi atij të gjitha, ia tregoi dy rrugët: të mirën të keqen. E sprovoi atë duke e lënë të vendos me arsyen e tij se si te veprojë, jo se All-llahu nuk ia diti aftësinë dhe atë se sa do ta respektonte njeriu urdhërin e All-llahut si krijesë e Tij, por Ai këtë e bëri (dhe e bën edhe sot) për të bindur njeriun se ai është i dobët sadoqë të mendojë se është i ngritur. Ta bindë atë se vetëm Ai i Cili e krijoi është i aftë për t'i definuar fenomenet e jetës dhe se vetëm urdhëri i Tij meriton të ndiqet për të arritur fatëbardhësinë në të dy jetët.
T'i vështrojmë ajetet që vijojnë:
"...E Ai ia mësoi Ademit të gjitha emrat..."
"Ne e udhëzuam atë në rrugë..."
"E ne i thamë: O Adem, ti dhe bashkëshortja jote banoni në xhenet dhe hani lirisht nga frutat e tij nga të doni, po mos iu afrohuni asaj peme..."
Kur All-llahu krijoi njeriun e bëri atë me shpirt, e bëri të shoh, të dëgjojë. Mirëpo a mbaroi vetëm me kaq?, pasiqë njeriu duhej të vinte mëkëmbës në Tokë.
Imam Ebu Hanifes nuk i ka nxjerr asnjë hadith Buhariu e as Muslimi, as gjashtë imamët tjerë të hadithit. Ky është argument se ata nuk kishin ndonjë konsideratë ndaj tij, ose se ai nuk ishte dijetar i shkencës së hadithit.
Përgjigje:
Dijetarët e hadithit kanë nxjerrë hadithet e atyre që kanë menduar se hadithet e tyre mund të humben nëse nuk regjistrohen. Për këtë ata nuk kanë përcjellë ose nuk janë marrë në formë të veçant me përcjelljen e haditheve të atyre të cilët kishin nxënës të cilët përcjellnin dhe bartnin hadithet e tij. Ndër të tjera, imami, interes të veçant i kushtonte kuptimit të hadithit dhe domethënies së tij; njohjen me hadithet të cilët janë nasih (derogues) e mensuh (të deroguar), hadithit të pakufizuar (mutlak) dhe atij të përkufizuar (mukajjed), hadithit me kuptim të përgjithshëm (amm) dhe atij me kuptim te veçant. Pra ai nuk merrej vetëm me përcjelljen e thjesht të përfjalshëm të hadithit.
‘Hixhreti’ simbol i lartësimit të fjalës së Allahut xh.sh.
Hyrje
Jeta e Pejgamberit a.s. është e mbushur me ngjarje dhe ndodhi nga më të ndryshmet. Disa prej tyre, përpos vështirësive ekstreme, karakterizohen me sfida dhe rreziqe të mëdha, gjithmonë në përpjekje për ta lartësuar fjalën e Allahut xh.sh. E, disa të tjera, përpos vështirësive, cilësohen me krenari dhe fitore. Pa dyshim, prej atyre ngjarjeve, që ka implikuar vështirësi të pallogaritshme, sfida dhe rreziqe të mëdha, njëkohësisht edhe fitore të vërtetë, është hixhreti i Pejgamberit a.s. prej Mekkës së ndershme në Medinën e ndershme, në vitin 622 të erës sonë.
Jetojmë. Shohim se kemi të menduar, vërejmë se kemi dëshira. Herë e shohim veten të kënaqur herë të hidhëruar. Një herë mendojmë kështu e një herë tjetër ashtu. Për një çast na bëhet një send tërheqës e në njetrin antipatik! Një gjë na duket e vërtetë e një tjetër e pavërtetë, një e mirë e tjetra e keqe. Kur, ja, ç’të shohish?! Një varg me emra: jetë, shpirt, mendim, ndjenjë, dëshirë, kënaqësi-hidhërim, rehati-shqetësim, e vërtetë-e pa vërtetë, e mirë-e keqe… Varg i pafund emrash, në të vërtetë: karvan pambarim dukurishë, paraqitjesh të ekzistencës që sado që janë aq të pafundtta nuk dijnë të kalofjnë kufirin e antitezësës së ekzistencës, të gjitha ato emra të panumërt faktorësh e dukurishë në fund përfundojnë në dy këllëfe, në dy sëndëqe: në atë të së mirës dhe të së keqes. Shumë, shumë emra në fund kanë një emër të mirë, dhe shumë, shumë emra në fund kanë një emër të keq! Kjo është jeta jonë! E imja dhe e jotja. Ajo ose është e mirë, ose është e keqe, s’ka si bëhet ndryshe. Ti je njeri i mirë apo njeri i keq. Ç’mund të jeshë më tepër?!
Pasi kështu është jetë dhe vetëm këto dy kallëfe i ka, atëherë problemi i parë që paraqitet që kur njeriu di t’i ndiej të gjitha këto procese në vete, të gjitha këto forma të të qënit gjallë, është të përcaktohet për njërin prej tyre: të jetë i gjallë ose i vdekur, i lumtur ose i mërzitur, i kënaqur ose i hidhëruar, fatbardhë ose fatzi, i mirë ose i keq.
Ballina
All-llahu xh.sh. që kur krijoi njeriun e parë (duke e ditur prirjen që bartte me vete ai) ia mësoi atij të gjitha, ia tregoi dy rrugët: të mirën të keqen. E sprovoi atë duke e lënë të vendos me arsyen e tij se si te veprojë, jo se All-llahu nuk ia diti aftësinë dhe atë se sa do ta respektonte njeriu urdhërin e All-llahut si krijesë e Tij, por Ai këtë e bëri (dhe e bën edhe sot) për të bindur njeriun se ai është i dobët sadoqë të mendojë se është i ngritur. Ta bindë atë se vetëm Ai i Cili e krijoi është i aftë për t'i definuar fenomenet e jetës dhe se vetëm urdhëri i Tij meriton të ndiqet për të arritur fatëbardhësinë në të dy jetët.
Imam Ebu Hanifes nuk i ka nxjerr asnjë hadith Buhariu e as Muslimi, as gjashtë imamët tjerë të hadithit. Ky është argument se ata nuk kishin ndonjë konsideratë ndaj tij, ose se ai nuk ishte dijetar i shkencës së hadithit.
Jeta e Pejgamberit a.s. është e mbushur me ngjarje dhe ndodhi nga më të ndryshmet. Disa prej tyre, përpos vështirësive ekstreme, karakterizohen me sfida dhe rreziqe të mëdha, gjithmonë në përpjekje për ta lartësuar fjalën e Allahut xh.sh. E, disa të tjera, përpos vështirësive, cilësohen me krenari dhe fitore. Pa dyshim, prej atyre ngjarjeve, që ka implikuar vështirësi të pallogaritshme, sfida dhe rreziqe të mëdha, njëkohësisht edhe fitore të vërtetë, është hixhreti i Pejgamberit a.s. prej Mekkës së ndershme në Medinën e ndershme, në vitin 622 të erës sonë. 
Jetojmë. Shohim se kemi të menduar, vërejmë se kemi dëshira. Herë e shohim veten të kënaqur herë të hidhëruar. Një herë mendojmë kështu e një herë tjetër ashtu. Për një çast na bëhet një send tërheqës e në njetrin antipatik! Një gjë na duket e vërtetë e një tjetër e pavërtetë, një e mirë e tjetra e keqe. Kur, ja, ç’të shohish?! Një varg me emra: jetë, shpirt, mendim, ndjenjë, dëshirë, kënaqësi-hidhërim, rehati-shqetësim, e vërtetë-e pa vërtetë, e mirë-e keqe… Varg i pafund emrash, në të vërtetë: karvan pambarim dukurishë, paraqitjesh të ekzistencës që sado që janë aq të pafundtta nuk dijnë të kalofjnë kufirin e antitezësës së ekzistencës, të gjitha ato emra të panumërt faktorësh e dukurishë në fund përfundojnë në dy këllëfe, në dy sëndëqe: në atë të së mirës dhe të së keqes. Shumë, shumë emra në fund kanë një emër të mirë, dhe shumë, shumë emra në fund kanë një emër të keq! Kjo është jeta jonë! E imja dhe e jotja. Ajo ose është e mirë, ose është e keqe, s’ka si bëhet ndryshe. Ti je njeri i mirë apo njeri i keq. Ç’mund të jeshë më tepër?!
