|
Parathënia
El- hamdu lilah, vesalatu veselamu sejidina Muhammedin Resulilah ve ala alihi ve sahbihi exhmein. Emma ba’d:
Ajo që bren shpritin e çdo besimtari që do fenë e vet është kur sheh ndonjë njeri të cilit ummeti ia ka dhënë ummeti të gjitha të mirat vetëm për të ruajtur fenë dhe të grumbillojë besimtarët përreth një qëndrimi të përbashkët, e ai përkundrazi me të gjithë fuqinë e shpjegimit të vet, pëpriqet të shtyjë dyshim në meselet e besimit, sheriatit dhe t ëahlakut, të cilat ummeti i trashëgon që nga fillimi i Islamit derin më sot. Tenton të përçajë qëndrimet e besimtarëve duke i lënë ata të habitur a të ecin mbas të resë ose të vazhdojnë të ruajnë mësimn e vjetër, duke u grindur mes vete për atë që nuk e do as Allahu as i Dërguari i tij. Njeriu i këtillë përmes qëndrimeve të veta mendon se ec në rrugën e mendimit të ri, duke menduar se çdo e rengre namin e ummetit. Ai harron se risi e dobishme është zbulimi i fenomeneve të reja nga fshehtësitë e gjithësisë dhe përdorimi i tyre në lehtësimin e jetës, përmirësimin e situatës shoqërore duke larguar shkaqet e degjenerimit moral dhe degradimit fetar. Në këtë mënyrë ngrihet nami i ummetit, dhe e bën atë të mos jetë e varur nga dikush tjetër jashta vetes, e bën atë të bëjë një hap të madh në rrugëb e përgatitjes së famës së të parëve.
Nuk gjen dot neri i cili nuk pranon një rilindje të këtillë, përkundrazi do ngriste zërin e kushtrimit në çdo anë, me çdo respekt dhe lëvdatë. Mirëpo, prekja e fesë së ummetit, dhe qëndrimeve të sheriatitdhe të besimit të cilat janë kalitur në shpirtin e besimtarëve që nga fillimi i islamit e deri më sot, dhe ndryshimi i tyre në emër të reformës dhe rinimit nga koha në kohë , asnjëherë nuk do ishte mjet i së mirës. Libri i Allahut është i ruajtur ashtu siur ka zbritur, sunneti i pejgamberit ëhstë i shënuar me kujdes të jashtëzakonshëm nga ana e hafidhëve të tij gjatë gjithë shekujve, meselet e përbashkëta dhe ato jo të përbashkëta mes dijetarëve të fikhut janë shënuar në libra të paharuara në secilën gjeneratë, asjëra nga këta shkenca nuk ka nevojë për asgjë, jashta një një farë interesi për t’i lexuar. Kjo ndosh me të gjitha shkencatqë lidhen me Kur’ani Hakimin. Pra një fe e cila ka në libër të këtillë, një sunnetin e Pejgamberit të vet, meselet, dhe veprat e krijimtarisë së vet në formënqë i përshkruajtëm më lartë nuk ka nëvojë për një Luterizëm. Kush mendon ndryhse nga kjo që thamë, nuk njeh farë historinë e esë Islame dhe të fesa së krishterë, bën keq krahasimin mes tyre, jashta kësaj, nënçmimi i mënyrës së besimit dhe hukmeve të sheriatit nuk ngre në asnjë mënyrë lartë kokën e ummetit, përkundrazi e ulë kokën e tij dhe e bën atë të ndiej hidhurinë e degradimit në Akide, sheriatë dhe në ahlak. Protagonistët e renesancëc lë të bëjë një të mirë ndaj vetes, ummetit dhe le të heqin dorë nga përbuzja e dispozitave të fesë, le të mjaftohen duke zgjeruar njohuritë e veta përmbi shkencat islame dhe të ruajn trashëgiminë shkencore të të parëve ashtu siç është pa mmos e ndryshuar e të arrijnë me këtë punë të veten çdo lavdatë dhe mirënjohje. Feja nuk është një send që ndrohet përçdo ditë, por nëse nuk e pranojnë këtë dhe vazhdojnë të ndëërojnë ligjet e sheriatit dhe mesimet e Akides, duke e bërë këtë në forma të ndryshme dhe mbështetur në qefet e tyre, nuk do të vonojë pa i goditur kobi i Allahut dhe mallkimi i besimtarëve.
Një vit më parë, disa hoxhollarë bën ca debate dhe kritika të gjata lidhur me disa principeve të drejta të fesë, mirëpo ulematë demantua mendimet e tij me fakte që kthejne të vërtetën në vendin e saj, mirëpo ja tani topi kthehet nga fillimi. I njejti vazhdon të ngul këmbë në mohimin e ngritjes së Isaut a.s. në qiell i gjallë dhe kthimit të tij në fund të kohës. Ai bën këtë në kunërshtim më akiden e muslimanëve, përmes publikimit të të disa fejtoneve që i boton në revistën „Er-Risaletu“, fejtone në të cilat ende më tepër largon nga rruga e drejtë dhe bazat e mendimit shkencor. Njëkohësisht, ai fut dyshim në mesin e masës, në veprimin e tyre sipas sheriatit dhe në akiden që kanë. Nuk di se kush pat qenë nevoja e cila pat nxitur një mohim të këtillë. Apo, ç’farë dobie ka përfytyruar të arrijë ummeti përmes lëndimit të tij që i bën aikdes së tyre?! Po edhe sikur të mos pranonte të hiqtë dorë nga kundërshtimi i tyre krahas argumenteve kundër mendimit të tij, ka patur mundësinë të fshehte fetfanë e vet duke ia treguar vetëm atij që e ka pyetur, ashtu sikur pat vepruar edhe hoxha i tij më parë. Mirëpo, pasi ky paraqet haptas mendimin e vet, publikon atë ngul këmbë në të dhe bëhet mendjemadh, nuk duam, asesi të bëhemi mbetemi në numrin e shejtanëve që rrinë të heshtrur dhe nuk e luftojën të shtrembërtën, Në faqet e këtij libri, demantojmë dhe hudhi poshtë pështjellimet dhe dyshimet e tij në këtë temë me lejen e Allahut dhe duke kërkuar ndihmën e Tij. |
Ballina
